پیام خراسان - محققان می گویند، افزایش شاخص توده بدنی (BMI)، عددی که از تقسیم وزن (به کیلوگرم) بر مجذور قد (به متر) بهدست میآید، با کاهش سریعتر تواناییهای شناختی در سالمندان مرتبط است.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ؛ پژوهش جدید محققان دانشگاه جورجیا نشان میدهد که افزایش شاخص توده بدنی (BMI) با کاهش سریعتر حافظه، توانایی کلی شناختی و عملکرد اجرایی، مهارتهای برنامهریزی، سازماندهی و انجام کارهای روزمره مرتبط است.
برخی تغییرات در حافظه و تفکر با افزایش سن طبیعی است. افراد ممکن است برای به خاطرآوردن نامها، پردازش اطلاعات یا تمرکزکردن به زمان بیشتری نیاز داشته باشند. در افراد سالم، این تغییرات معمولاً به آرامی اتفاق میافتد.
پژوهشگران دادههای یک مطالعه ملی را که بیش از ۸ هزار و ۲۰۰ نفر بزرگسال بالای ۵۰ سال را به مدت ۲۴ سال پیگیری کرده بود، تحلیل کردند. آنها دریافتند هر یک واحد افزایش در شاخص توده بدنی با کاهش سریعتر سلامت مغز مرتبط است.
سوهانگ سونگ (Suhang Song)،
نویسنده اصلی پژوهش و
استاد دانشگاه جورجیا، میگوید: دریافتیم اگر افراد وزن خود را مدیریت کنند، میتوانند سرعت کاهش تواناییهای شناختی را در عرض فقط دو سال به طور چشمگیری کاهش دهند؛ این موضوع شاخص توده بدنی را به یکی از سادهترین عوامل تغییرپذیر، در زمینه سالمندی سالم تبدیل میکند. ارتباط بین شاخص توده بدنی و کاهش تواناییهای شناختی در سال هشتم مطالعه قویتر بود. این ارتباط بهویژه در میان بزرگسالان بالای ۶۵ سال مشهود بود.
چرا اضافه وزن به مغز آسیب میزند؟
چاقی که به عنوان BMI بالای ۳۰ تعریف میشود با کاهش سلامت مغز مرتبط است. به گفته محققان، دلایل دقیق آن هنوز به طور کامل شناخته نشده است، اما احتمالاً عوامل زیر نقش دارند:
التهاب در بدن.
کاهش جریان خون به مغز.
مقاومت به انسولین (اختلال در نحوه استفاده سلولها از قند).
این تغییرات میتوانند خطر ابتلا به اختلالات شناختی، آلزایمر و زوال عقل را افزایش دهند.
برخی از پژوهشگران معتقدند چاقی باید با معیارهای گستردهتری مانند اندازه دور کمر و شرایط سلامتی مرتبط با وزن تعریف شود. بر اساس این تعریف گستردهتر، ۷۵ درصد آمریکاییها چاق محسوب میشوند.
در همین حال، بیش از ۷ میلیون نفر در آمریکا با زوال عقل (دمانس) زندگی میکنند. محققان میگویند انتظار میرود این رقم تا سال ۲۰۵۰ میلادی دو برابر شود.
سونگ میگوید: هیچ درمانی برای زوال عقل وجود ندارد. به همین دلیل است که شناسایی و رسیدگی به هر عامل خطری که بتوانیم آن را تغییر دهیم، برای پیشگیری از این بیماری حیاتی است.