پیام خراسان - بهرام پروین گنابادی (استاد زبان و ادبیات فارسی) گفت: شهریار، حلقه واسط غزل قدیم ما با غزل جدید است که یکی از هموارترین گونه‌های شعری با عشق و عرفان و مسائل مختلف آمیخت و الگوی نسل‌های مختلف شد.
آقای پروین گنابادی در مصاحبه اختصاصی با خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما افزود: شهریار در زمانهای که برخی نوگرایان می‌گفتند قالب‌های شعری ما ظرفیت‌های خود را از دست داده است، با استفاده از غزل نشان داد که این قالب کماکان ظرفیت‌های خود را دارد.
وی گفت: شهریار همچنین توانست الگوی شاعرانی، چون سایه، محمد علی بهمنی و دیگر شاعران باشد و غزل را باز تعریف کند.
این مدرس دانشگاه افزود: شهریار در دهه بیست، نماینده شعر رمانتیک فارسی است، اما بسیاری از شعر‌های دینی و آیینی او از جمله شعری که درباره امام علی (ع) سروده است، زمزمه مردمان شده است.
آقای پروین گنابادی با اشاره به قدرت شاعری شهریار گفت: این شاعر به گفته ملک الشعرای بهار، قدرت شعری بالایی داشت و همین که فردی مثل بهار از او چنین تعریفی کرده است گواهی است بر اثرگذاری شهریار در عصر خود و زمانهای بعدی.
سیّد محمّدحسین بهجت تبریزی، متخلص به شهریار، شاعر ایرانی بود که به زبان‌های فارسی و ترکی آذربایجانی شعر سروده است.
شهریار در سرودن شعر در قالب‌هایی مانند قصیده، مثنوی، غزل، قطعه، رباعی و شعر نیمایی چیره‌دست بود.
اما بیشتر در غزل شهره بود.
«علی‌ای همای رحمت»، «خان ننه»، «حیدر بابایه سلام» و «آمدی جانم به قربانت» از جمله اشعار شاخص استاد شهریار است.
او در تبریز در خانواده‌ای بستان‌آبادی از روستای خُشکِناب به دنیا آمد و بنا به وصیتش در مقبرهالشعرای تبریز به خاک سپرده شد. ۲۷ شهریور را به واسطهٔ روز درگذشت او «روز ملی شعر و ادب» نامیده‌اند.
مهم‌ترین آثار شهریار به زبان ترکی منظومهٔ حیدربابایه سلام و منظومهٔ سهندیه است که از معروف‌ترین آثار ادبیات ترکی آذربایجانی به‌شمار می‌روند و شاعر در آنها از اصالت و زیبایی‌های روستای دوران کودکیش و کوه سهند یاد کرده است.
شهریار دوران کودکی را به‌علت شیوع بیماری در شهر در روستا‌های قایش قورشاق و خشگناب بستان‌آباد سپری کرد.
او پس از پایان دوران راهنمایی در تبریز، در سال ۱۳۰۰ برای ادامه تحصیل عازم تهران شد و در مدرسه دارالفنون تا سال ۱۳۰۳ و پس از آن در رشته پزشکی ادامه تحصیل داد.
شهریار حدود شش ماه پیش از گرفتن مدرک دکتری به‌علت نرسیدن به معشوق و ناراحتی خیال و پیش‌آمد‌های دیگر ترک تحصیل کرد.
او در تاریخ ۲۷ شهریور ۱۳۶۷ در سن ۸۱ سالگی درگذشت و دو روز بعد، بنا به وصیت خودش، در مقبرهالشعرا در تبریز به خاک سپرده شد.