پیام خراسان - صدا و سیما / خانه‌های بیشماری در مازندران در حواشی رودخانه‌ها و گاهی بدون رعایت نکات ایمنی ساختمان بنا شده‌اند، خانه‌های روی آب که ساکنان آن همواره نگران بی خانمان شدن هستند.
سیلاب ۱۷ شهریور در مازندران تنها یک حادثه طبیعی نبود؛ خسارت به حدود یک‌هزار و ۲۰۰ واحد مسکونی، بار دیگر موضوع کیفیت ساخت‌وساز، محل احداث ساختمان‌ها و میزان رعایت ضوابط فنی و قانونی را به یکی از مسائل مهم مدیریت شهری و روستایی استان تبدیل کرده است.
اکنون که بررسی کیفیت ساخت‌وساز و روند نظارت بر برخی ساختمان‌های آسیب‌دیده در دستور کار قرار گرفته، یک سؤال اساسی مطرح است آیا بخشی از خسارت‌ها تنها نتیجه شدت سیلاب بود یا برخی ضعف‌ها در ساخت‌وساز نیز در افزایش آسیب‌ها مؤثر بوده است؟
اظهارات مسئولان استانی درباره ساخت‌وساز در بستر و حریم رودخانه‌ها، طراحی‌های نامناسب و ضرورت شناسایی نقاط حادثه‌خیز، نشان می‌دهد که مساله فراتر از یک حادثه مقطعی است.
استاندار مازندران از تشکیل کمیته‌های ویژه در فرمانداری‌ها برای بررسی سیلاب و عوامل زمینه‌ساز آن خبر داده و فرمانداران را مأمور شناسایی نقاط پرحادثه کرده است.
مهدی یونسی همچنین بر ضرورت شناسایی و مدیریت ساخت‌وساز‌های غیرمجاز، به‌ویژه در محدوده رودخانه‌ها، تاکید کرد، رویکردی که می‌تواند آغاز یک بررسی جدی درباره چرخه ساخت‌وساز در مناطق پرخطر از مرحله انتخاب زمین و صدور مجوز گرفته تا طراحی، اجرا، نظارت و بهره‌برداری باشد
رودخانه مسیر طبیعی عبور آب است و تغییر کاربری یا ساخت‌وساز در محدوده‌های پرخطر می‌تواند در زمان بارندگی شدید، خطر را برای ساختمان و ساکنان آن افزایش دهد؛ بنابراین شناسایی نقاط پرخطر نباید صرفاً پس از وقوع سیلاب انجام شود.
اطلاعات مربوط به مسیر رودخانه‌ها، آبراهه‌ها و مناطق مستعد سیلاب باید پیش از صدور مجوز و آغاز ساخت‌وساز در تصمیم‌گیری‌های شهری و روستایی مورد استفاده قرار گیرد.