پیام خراسان - ورزش 3 /تون کوماینرس می‌گوید پدرش توان تماشای تقابل او و برادرش را نداشته و ورزشگاه را ترک کرده است.
کوپماینرس شبی بسیار احساسی را پشت سر گذاشت. بنر بزرگ اختصاص یافته به او و برادرش که برای آلکمار بازی می‌کند، دوئل‌های داخل زمین و گلی که درست در همین ورزشگاه و مقابل هوادارانی به ثمر رساند که شاهد تبدیل شدن او به یک اسطوره بودند، همگی لحظاتی فراموش نشدنی بودند.
طبیعتاً دیدار شب گذشته برای این هافبک یوونتوس با هر مسابقه دیگری تفاوت داشت، تا جایی که او در آستانه این بازی توضیح داده بود خانواده‌اش حدود ۴۰ بلیت برای حضور در ورزشگاه درخواست کرده‌اند. پس از پایان مسابقه که با پیروزی یوونتوس همراه شد، کوپماینرس با اسکای اسپورت گفتگو کرد و سرانجام آرام و خندان به نظر می‌رسید. او حتی خاطره جالبی هم از پدرش تعریف کرد.
نام پدر او رمکو کوپماینرس است. او روان‌شناس ورزشی و همچنین معلم تربیت‌بدنی در دانشگاه علوم کاربردی آمستردام است. در استودیو از کوپماینرس درباره شغل پدرش پرسیدند: «آیا توصیه‌ای به شما کرده است؟» کوپ با لبخند پاسخ داد: «او فقط یک مشکل دارد، نمی‌تواند با ما کار کند چون وقتی بازی ما را تماشا می‌کند بیش از حد عصبی می‌شود، چه برسد به امشب که دو فرزندش در زمین حضور داشتند.» او در ادامه گفت: «فکر می‌کنم بعد از ۲۰ دقیقه با ماشین ورزشگاه را ترک کرد.»
پدر کوپماینرس همیشه تا این اندازه در زندگی فوتبالی تون و پیر حضور داشته که امروز حتی نتوانسته است فشار روانی تماشای بازی یکی از آنها را تحمل کند. کوپماینرس بدون شک شبی ویژه را با پیراهن سیاه و سفید یوونتوس تجربه کرد، آن هم در برابر تیمی که او را به عنوان یک فوتبالیست پرورش داده بود. آلکمار و هوادارانش قدردانی عمیق خود را از او نشان دادند و هیچ نشانی از دلخوری در رفتارشان دیده نمی‌شد.
تون کوپماینرس پیش از انتقال به آتالانتا در سال ۲۰۲۱ در تیم آلکمار پیشرفت چشمگیری داشت و در ۱۵۴ بازی ۴۳ گل به ثمر رساند و ۱۷ پاس گل داد. این آمار برای بازیکنی که بلافاصله در ایتالیا و در تیم شهر برگامو جایگاه خود را تثبیت کرد، فوق‌العاده است. او در ۱۲۹ بازی برای آتالانتا ۲۹ گل به ثمر رساند و ۱۵ پاس گل داد و همراه این تیم قهرمانی لیگ اروپا را تجربه کرد. با این حال، آلکمار همچنان جایگاه ویژه‌ای در قلب این بازیکن هلندی دارد. او پس از به ثمر رساندن گل معمول خود شادی خاصی نکرد اما هوادارانش به بهترین شکل ممکن از او تقدیر کردند و نشان دادند که هرگز فراموشش نکرده‌اند.