پیام خراسان - بیستوهفتم شهریورماه در گاهشمار ملی ما تنها یادبود غروب یک شاعر بزرگ نیست، بلکه ادای احترام به قرنها میراث هویتبخش زبانی است که پیونددهنده اقوام، حکمتها و عواطف کهن این سرزمین بوده است.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا وسیما ، تقارن روز شعر و ادب فارسی با سالروز درگذشت استاد سیدمحمدحسین بهجت تبریزی (شهریار)، یادآور جایگاه رفیع شاعری است که هنر کلام را به زلال عشق اهلبیت (ع) پیوند زد و آیینهدار تمامنمای وحدت فرهنگی و صمیمیت روحی مردم ایران گشت.
شعر فارسی از دیرباز تاکنون بیش از آنکه صرفاً صورتی از زیباییشناسی کلامی باشد، شناسنامه معرفتی، سنگر حراست از مرزهای اندیشه و رسانه بیبدیل انتقال معارف دینی و اخلاقی ایرانیان بوده است.
در تاریخ ادب این دیار، شاعران همواره زبان گویای وجدان عمومی جامعه بودهاند و در این میان، شهریار شیرینسخن نقشی بیمانند و پیونددهنده ایفا کرد.
آنچه منظومه فکری و سرودههای استاد شهریار را ممتاز میسازد، حرکت سیال او میان زبان مادریاش، ترکی آذری و زبان فراگیر ملی_فارسی است.
او با خلق شاهکار ماندگار «حیدربابایه سلام» روح اصیل، پاک و سرشار از مهر و خاطره مردم آذربایجان را جاودانه ساخت و با غزلیات شورانگیز فارسیاش، ادامه منطقی و درخشان سلسله غزلسرایان بزرگی، چون حافظ شیرازی شد. شهریار نشان داد که زبانها و گویشهای بومی نه در تقابل با ادب فارسی، بلکه همچون جویبارهای زلالی هستند که به دریای سترگ فرهنگ ایران سرازیر میشوند و آن را غنیتر میسازند.
اما جلوه پرفروغ دیگر شخصیت شعری این شاعر فرزانه، دلدادگی بیتکلف و برخاسته از اخلاص ناب او به مکتب ولایت است. شاهکار بیزوال:
«علیای همای رحمت تو چه آیتی خدا را / که به ماسوا فکندی همه سایه هما را»
تنها یک سروده درخشان نیست؛ انعکاس حقیقتی است که نشان میدهد شعر فارسی هرگاه با محبت خاندان عصمت و طهارت (ع) درآمیخت، رنگ جاودانگی به خود گرفت و بر تارک تاریخ اندیشه نشست. سوز درونی، حیا و صفای قلبی شهریار بود که کلام او را هم بر دل مردم عامه و هم بر طبع صاحبنظران و استادان برجسته ادب خوش نشاند.
حضور متعهدانه و همدلانه او در دوران دفاع مقدس و سرودن از جانفشانیهای رزمندگان اسلام، نشان داد که شعر برای شهریار ابزار عافیتطلبی و گریز از واقعیت نبوده، بلکه سلاح ایمان، تعهد اجتماعی و همراهی همیشگی با مردم در بزنگاههای تاریخی بوده است.
گرامیداشت ۲۷ شهریور صرفاً تجلیل از یک نام پرآوازه در دیوان شعر نیست، بلکه یادآوری یک مسئولیت سترگ رسانهای و فرهنگی است: پاسداشت زبانی که پیوندگاه اقوام ایرانی و حامل بلندترین مفاهیم توحیدی، حکمت اسلامی و زیبایی انسانی است.
در روزگاری که امواج پرشتاب فرهنگ مجازی و فرسایش واژگانی، هویت زبانی نسلهای جدید را هدف گرفته است، زنده نگهداشتن مکتب فکری شهریار، که بر پایه ایمان، اخلاق، پیوند خردهفرهنگها با هسته مرکزی هویت ملی و عشق به اهلبیت (ع) استوار است، بهترین چراغ راه برای باروری و تداوم کاروان درخشان ادب فارسی خواهد بود.