پیام خراسان - پیرصالحی با تأکید بر اینکه ملاک ارزیابی کمبود دارو در کشور، دسترسی به داروی ژنریک است، اعلام کرد: کمبود داروهای اساسی و حیاتی از ۳۴۱ قلم در سال ۱۴۰۱ به میانگین ۶۵ قلم کاهش یافته و نبود یک برند خاص یا مشکلات مالی برخی مراکز درمانی، به معنای کمبود دارو در سطح ملی نیست.
پیرصالحی با تأکید بر اینکه ملاک ارزیابی کمبود دارو در کشور، دسترسی به داروی ژنریک است، اعلام کرد: کمبود داروهای اساسی و حیاتی از ۳۴۱ قلم در سال ۱۴۰۱ به میانگین ۶۵ قلم کاهش یافته و نبود یک ویژند خاص یا مشکلات مالی برخی مراکز درمانی، به معنای کمبود دارو در سطح ملی نیست.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ؛ مهدی پیرصالحی، رئیس سازمان غذا و دارو، با تشریح معیارهای ارزیابی کمبود دارو در کشور گفت: نظام دارویی ایران بر پایه نام ژنریک طراحی شده است و از این رو، اگر یک ویژند مشخص در بازار موجود نباشد اما همان دارو با نام ژنریک یا از سوی تولیدکننده دیگری عرضه شود، از نظر سازمان غذا و دارو کمبود دارویی محسوب نمیشود.
وی با اشاره به ترکیب سبد دارویی کشور افزود: در حال حاضر حدود سه هزار مولکول دارویی در کشور وجود دارد که نزدیک به دو هزار مورد از آنها جزو داروهای پرمصرف هستند. همچنین حدود ۸۰۰ قلم از این داروها در فهرست داروهای اساسی و حیاتی قرار دارند و اولویت سازمان غذا و دارو، تأمین پایدار این اقلام است.
پیرصالحی با بیان اینکه روند تأمین دارو در کشور بهبود یافته است، اظهار کرد: تعداد کمبود داروهای اساسی و حیاتی که در سال ۱۴۰۱ به ۳۴۱ قلم رسیده بود، اکنون به طور میانگین به ۶۵ قلم کاهش یافته است. این شاخص در ماه گذشته نیز به ۴۳ قلم رسید که بیانگر بهبود مدیریت ذخایر، برنامهریزی دقیقتر و تقویت فرآیند تأمین دارو در کشور است.
رئیس سازمان غذا و دارو درباره آمارهایی که گاهی در رسانهها درباره کمبود دارو مطرح میشود، توضیح داد: این ارقام بیانگر کمبود واقعی نیست، بلکه پیشبینیهای سهماهه سازمان از احتمال بروز کمبود در آینده است. این برآوردها با هدف هشدار به دستگاههای مسئول و تأمینکنندگان منابع مالی انجام میشود تا با تأمین بهموقع منابع، از بروز کمبود جلوگیری شود. به گفته وی، این پیشبینیها تاکنون محقق نشده و تعداد اقلام پیشبینیشده نیز به کمتر از ۵۰۰ قلم کاهش یافته است.
وی با اشاره به برخی برداشتهای نادرست از وضعیت بازار دارو تصریح کرد: در برخی موارد، موضوع مطرحشده تنها به نبود یک برند خارجی مربوط میشود، در حالی که همان دارو با تولید داخل، تولید سایر کشورها یا با استفاده از مواد اولیه معتبر در بازار موجود است. بنابراین، نبود یک برند خاص به معنای کمبود دارو در کشور نیست.
پیرصالحی همچنین مشکلات مالی برخی مراکز درمانی را از دیگر عوامل شکلگیری گزارشهای مربوط به کمبود دارو دانست و گفت: برخی بیمارستانها به دلیل بدهیهای انباشته که گاه بیش از یک یا دو سال ادامه دارد، در خرید دارو از شرکتهای توزیعکننده با محدودیت مواجه میشوند. با این حال، داروهای مورد نیاز در شبکه رسمی تأمین و توزیع کشور موجود است و این مسئله نباید به عنوان کمبود دارو در سطح ملی تلقی شود.